Daar zijn we weer! Och, och, och, mijn laatste blog is geschreven op 16 november, dus 2,5 maand geleden. Het spijt mij ontzettend dat ik jullie niet op de hoogte heb gehouden van mijn enerverende leven hier in the USA. Ok (ja, ze zeggen hier ‘ok' in plaats van ‘oke'. Mensen reageren heel raar als ik dat type!), nu even serieus. Er is de laatste tijd erg veel gebeurd hier, waar ik jullie nu op de hoogte van ga stellen. Het is bijna 12 uur 's nachts en ik moet morgen alweer op tien uur opstaan (want ja, wat hebben we het toch zwaar!), maar van uitstel komt afstel. Vandaag dat ik nu maar even aan mijn blog begin; kan ik in ieder geval al iets van mijn to do-list afstrepen.

Ik zal eerst even kort samenvatten wat er tussen 16 november en 18 december is gebeurd (daarna begon de winter break, dus dat wordt weer een heel ander verhaal): het leven ging eigenlijk kabbelend door, gewoon weer lekker om 4pm naar bed en dan maar weer om 7.30am (of als ik gelijk had: om 10am) opstaan, daarna les, chillen en tijd doorbrengen met Scott (FYI: Scott uit Scotland, waar ik het erg gezellig mee had ;-)). Verder bestond onze tijd ook uit tripjes naar de mall, naar de cinema, naar Walmart (Ja, als je eenmaal in een Amerikaans gat woont, wordt naar de Walmart gaan zelfs als een tripje beschoudt!) en natuurlijk wat feestjes! Dit werd wel iets minder, want iedereen was een beetje moe en de feestjes waren eigenlijk altijd hetzelfde. Ook was ik een soort van gebonden nu, wat feestjes ook iets minder interessant maakt (zelfs al zijn de Amerikaanse jongens zulke boeren!)

In deze tijd hebben wij, dus de Dutch girls, wel Cancún geboekt! Voor diegene die onder een steen hebben geleefd: dat is dé plaats om je spring break door te brengen. Dit is dé plaats waar alle doorgedraaide Amerikanen heen gaan, aangezien het in Mexico ligt. En ja, in Mexico is er geen drinking-limit (nou ja, die is er waarschijnlijk wel, maar de limit eindigt waarschijnlijk bij 12 of iets).

In de thanksgiving break (van 22 november tot 28 november) zouden Céline en ik naar Celine's roommates huis gaan. Dit ging door wat omstandigheden niet door, waardoor Céline en ik besloten onze tijd maar in New York te spenderen. Dit was een hartstikke leuke en gezellige week en New York was, zoals tijd, weer heerlijk!

Op 13 december begon de finals week. Dit was niet heel erg ingrijpend of spannend, aangezien de toetsen hier niet erg indrukwekkend zijn. Dit was vooral een chill week, met wat leren tussendoor. Al met al ben ik tevreden met mijn behaalde resultaten: A voor de First year seminar, A- voor Spanish en English, B voor economics en een B- voor American government. Zeker met American government was ik tevreden, aangezien ik dit vak nog wilde laten vallen, omdat het soms erg lastig was (en veel werk...zeker een belangrijke factor!). Het ging erom dat ik de vakken zou halen en dat heb ik gedaan! ?

Op 17 december was het dan zo ver: de internationals vertrokken. Dit was een trieste dag, aangezien we toch een goede band met de meeste van hen hadden opgebouwd! Het meest jammer vond ik dat de Scottish girls weggingen, aangezien zij heel gezellig en gek waren! Je verveelde je nooit met hen! We hebben afgesproken om naar Schotland te gaan en dat zij dan naar Amsterdam, dus ik hoop dat dat doorgaat!

Op 18 december begon mijn grote ‘rondreis' door Amerika. Volgens mij heb ik dit nog niet verteld in mijn blog, maar dit stond op het plan: Florida, New York, California en Ohio (en dan nog Milwaukee, Denver en Phoenix: alle interessante plaatsen waar ik een overstap had!). Ik had hier natuurlijk ontzettend veel zin in! En ik kan je vertellen, na 5 weken reizen ben je best een ervaren reiziger (ok, ik lieg, I suck at travelling! Ik beslis alles veel te snel, zoals jullie wel van mij gewend zijn, en maak dan domme fouten haha; deze fouten kunnen cruciaal zijn in reizen!)

Allereerst Florida. Ik ging hierheen met Scott en Roberto (uit Chili). Dit begon al lekker met een half uur te late taxi, waardoor wij bijna onze trein naar Philadelphia miste. Op de seconde haalde we deze trein, gelukkig. Ik schoot natuurlijk gelijk in de stress, in contrast met Scott die de relaxedheid zelve is. We vlogen op Orlando om vanuit daar de bus naar Miami te nemen (beetje om, maar wel veel goedkoper!). In Miami bestonden onze dagen vooral uit aan het strand liggen. Verder heb ik veel gefotografeerd in het Art Deco-district. Dit was vooral een erg chille week, wat wel lekker was na zo'n hectisch semester.

Op 25 december vloog ik naar New York om daar mijn vader, Monique en Emma te ontmoeten. Dit was echt ontzettend leuk (ik heb zelfs een traantje weggepinkt...komt niet zo vaak voor). Het voelde gelijk alsof ik nooit was weggeweest. New York was voor mij een beetje een herhaling, maar natuurlijk verveelt New York nooit. We hebben vooral erg lekker gegeten (wat ik zeer waardeerde na een half jaar van fast food en cafeteria-eten!). Een lekkere hotelkamer was ook wel relaxed na een week in een 12-persons mixed dorm te hebben geslapen. We zijn ook nog naar de musical Wicked op Broadway geweest, errug leuk!! Nadat mijn vader, Monique en Emma vertrokken waren uit New York (op 30 december), heb ik daar zelf nog drie dagen doorgebracht. Dit waren vooral chill-dagen, omdat mijn vader mij echt uitgeput had in New York. Het is nogal vervelend als drie mensen denken dat het zes uur later is en dus al om 6am wakker worden, terwijl mijn ritme vooral bestond uit 11 uur wakker worden.

Mijn NYE was niet echt heel bijzonder haha. Ik wilde nog wel naar Times Square gaan, maar toen ik daar om 5 uur 's middags even ging kijken was alles al afgezet en stonden er al duizenden mensen. Ik ben toen terug gegaan naar de loft. Mijn plan was om dan om twaalf uur naar de Brooklyn Bridge te gaan, maar helaas ben ik door mijn wekker heen geslapen. Ik schrok om 4 uur 's ochtends wakker, om te constateren dat NYE aan mij voorbij was gegaan. Niet dat ik daar heel erg over kon in zitten; alleen vond ik het wel jammer dat ik geen mooie foto's had kunnen maken.

In New York heb ik nog wel een keer gelunched met meneer De Jong (mijn oude economie-leraar) en zijn vrouw. Dit was erg gezellig en het is natuurlijk altijd grappig om bekenden aan de andere kant van de wereld te ontmoeten.

Op 3 januari vertrok ik naar Philadelphia om daar te herenigen met Scott, die ik al 1,5 week had moeten missen (dat valt niet mee na 3,5 maand élke dag samen door te brengen, kan ik je vertellen). Vanuit Philadelphia vlogen we naar San Francisco. Dit was ook een topweek! Het begon al met dat we in het vliegtuig gratis konden upgraden naar economy plus, dus meer beenruimte! Yeaah! In het hostel hadden we ook nog een meevaller: we hebben een 4-persons room geboekt, maar kregen een private room! Dat is altijd natuurlijk beter, dus dit maakte de week helemaal top! De dingen die we gedaan hebben in San Francisco: over de Golden Gate Bridge gefietst, de Embarcadero (haven) bezocht, Lombard Street (steilste staat), Alcatraz bezocht gechilled en nog andere buurtjes bezocht. We hebben ook bij The Cheesecake Factory gegeten, serieus het beste restaurant ooit! Die cheesecakes zijn echt to die for!

Op 10 januari reisden we met de bus naar Los Angeles. Hier hadden we al een private room geboekt, maar die was ook nog eens veel mooier dan gedacht én een private bathroom, ook al hadden we verwacht dat we dat niet zouden hebben. Weer een meevaller! In LA hebben we het volgende gedaan: een bustour door LA, Venice Beach, Santa Monica, Universal Studios en het Hollywood Sign gezien. Ook hier zijn we een keer naar The Cheesecake Factory geweest, hehe.

Op 15 januari was het dan zo ver: het grote afscheid. Ik kan je vertellen: dat is echt shit! Ik had aan het begin ook nooit gedacht dat het zo serieus zou worden of dat ik er zo over inzit. Maar als je eenmaal 3 weken lang met iemand reist, bouw je echt een hele goede band op. We waren allebei behoorlijk verdrietig en het afscheid leek echt op een film! 'Huilend stond ik op de roltrap, Scott stond buiten. De roltrap ging omhoog en langzamerhand zag ik de liefde van mijn leven verdwijnen, totdat het enige wat ik nog zag een groot reclame billboard was'. Zo zou het in een roman beschreven staan, maar zo was het wel een beetje. Ik voelde me die dag echt rot en alsof het nog erger kon, miste ik ook nog eens mijn vlucht! Ja, ja, zeker een topdagje.

Ik vloog namelijk van Los Angeles naar Phoenix naar Columbus (Ohio), waar ik een paar dagen zou doorbrengen op de campus van een vriend. Mijn vlucht van LA naar Phoenix had een half uur vertraging, maar ik maakte me geen zorgen, aangezien ik 1,5 overstap-tijd had (dacht ik). Ik kom dus vrolijk op Phoenix aan, ga even lekker naar de Burger King en ga naar de terminal. Niemand daar!! Ik was een half uur te vroeg, wat een normale tijd is, dus vond het redelijk vreemd dat er niemand was. Na een tijdje begon ik mij toch zorgen te maken en liep naar het bord met alle vertrekkende vluchten. Geen vlucht naar Columbus. Ik denk: ‘shit' en loop naar de info-balie met de vraag: ‘Is de vlucht naar Columbus gecanceled?' ‘Welke vlucht?' antwoordt de vrouw. ‘De laatste vlucht ging om 16.10'. Julia: ‘Maar het is 15.30'. Vrouw: ‘Nee, het is 16.30'. Blijkbaar zat er een uur tijdsverschil tussen LA en Phoenix waar ik geen weet van had. Balen!!! Gelukkig kon de vrouw mij op de vlucht de volgende ochtend zetten, dus alles kwam toch nog goed. Jammer genoeg was ik best labiel die dag, dus hield ik het natuurlijk niet droog. Volgens mij heb ik net zoveel gehuild op die dag als mijn hele leven bij elkaar haha. Al die Japanse zakenmensen keken mij behoorlijk raar aan, met mijn rode hoofd en zonnebril.

In Ohio was het erg gezellig en heb ik vooral gechilled en uitgerust. Ik was behoorlijk gesloopt na 4 weken non stop reizen. Het was ook leuk om te zien hoe het er op een andere campus aan toe gaat (niet zo heel anders, om eerlijk te zijn). Op 20 januari vloog ik weer naar Millersville, omdat de klassen op 23 januari zouden beginnen.

En hier zijn we dan weer, op naar het volgende semester! De nieuwe internationals zijn erg leuk. Er zijn 2 hele leuke gekke Australische meisjes die ook meegaan naar Cancun. Zij zijn een goede vervanging van de gekke Scottish girls.

Ook delen Victoria en Carlijn (beide Nederlands) nu een kamer, wat erg convenient is, aangezien we daar nu ongestoord kunnen chillen zonder Amerikaanse roommates te irriteren met ons prachtige Nederlands.

Vandaag was de tweede dag met lessen en tot nu toe ben ik erg blij met mijn nieuwe vakken. Sommie worden misschien een beetje lastig (zoals International Economics, waar ik de enige freshman ben en de case study van Harvard University komt), maar verder moet het allemaal wel lukken. En anders kan ik ze altijd nog laten vallen, he!

Dit was het weer voor vandaag en ik zal proberen iets vaker te schrijven, hihi. Er komen ook snel foto's aan, maar de meeste foto's kan je op mijn Facebook vinden (De link moet hier ergens staan).

Lots of love,
Julia